Het zandverlies aan de Eierlandse kust in het noorden van Texel bedroeg zo’n 500.000 kubieke meter per jaar. In deze studie is onderzocht waar de Eierlandse Dam het best kon worden gesitueerd om de sterke kustafslag te verminderen en welke landschappelijke veranderingen daardoor zouden ontstaan.
De dam steekt als een landschappelijke lijn 825 meter haaks op de duinen de zee in en is zorgvuldig afgestemd op de natuurlijke zandstromen. Aan beide zijden van de dam ontstonden nieuwe stranden doordat de stroming afnam en zand kon bezinken. De ontstane duinen, natte duinvalleien en een uitgestrekte zandvlakte groeien bij eb uit tot het breedste strand van Texel, plaatselijk wel een kilometer breed. Het gebied wordt inmiddels intensief gebruikt door vliegeraars en blokarters en er worden regelmatig zonnende zeehonden gesignaleerd.